ผมใช้วิธีนี้ช่วยคนจมน้ำที่ชาดหาดคุ้งวิมาน

สวัสดีครับเพื่อนที่ติดตามอ่านบทความในบล็อกของผมวันนี้ผมมีเรื่องตื่นเต้นมาเล่าให้ฟังครับนับว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีที่สุดในชีวิตผมเลยก็ว่าได้ครับเพราะผมเคยคิดเล่นๆว่าถ้าผมเจอคนจมน้ำต่อหน้าผมผมจะทำอย่าง
-------------------------------------------------------------
ไงและวันนี้ผมก็ได้คำตอบให้กับตัวเองแล้วครับสิ่งที่ผมจะเล่าในวันนี้ผมเชื่อเลยครับว่าไม่ว่าใครถ้าเจอเหตุการณ์หรือตกอยู่ในสถานการณ์อย่างผมทุกคนก็ต้องทำเช่นเดียวอย่างกะผมครับเพราะไม่มีใครเห็นคนที่กำลังจะตายให้ตายไปต่อหน้าต่อตาได้หลอก
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

จริงไหมครับขอเข้าเรื่องเลยนะครับเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2549 ผมและเพื่อนๆชาวร่มร่อนได้นัดกันไปบินที่ภูเขาคุ้งวิมานปรากฎว่าวันนั้นมีเพื่อนๆชาวร่มร่อนมากันแยอะมากครับเรียกว่ามากันทั่วประเทศเลยก็ว่าได้ทุกคนต่างสนุกกันดีเพราะเป็นวันที่อากาศใช้ได้เหมอะสมแก่การบินเป็นอย่างมากผมและเพื่อนๆบินกันตั้งแต่เช้าจนรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยผมก็เลยพักพร้อมกับเพื่อนๆนักบินอีกหลายท่านเวลานั้นผมพอจำได้ประมานเที่ยงครับเพราะตัวผมเองและเพื่อนก็รู้สึก

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
                                     หิวๆนิดหน่อยก็เลยไปนั่งหาอะไรทานกันในร้านอาหารแถวๆนั้นผมและเพื่อนๆชาวร่มร่อนคุยสนทนากันอย่างสนุกสนานเป็นปกกติแบบที่เราเคยเจอกันจนผมรู้สึกว่าลมทะเลเริ่มเข้าตรงภูเขาดีแล้วประจวบว่ากำลังอิ่มพอดีก็เลยขอตัวเพื่อนไปบินก่อนเหตุการณ์มันเริ่มเกิดตรงนี้ครับซึ่งไม่มีใครคราดคิดมาก่อนว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นขนะที่ผมกำลังจะทำการบินนั้นตอนนั้นผมอยู่กับน้องเขยรู้สึกว่าเขาจะมาช่วยผมกางร่มให้และทันไดนั้นเองผมกับน้องเขยก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคน

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
หนึ่งร้องตะโกดยอ่างดังมากๆว่า"ช่วยด้วยคนจมน้ำๆๆๆๆๆๆ"เสียงนั้นนดังรั่นไปทั่วชาดหาดคุ้งทุกคนต่างหันไปมองที่มาของเสียงนั้นแต่ไม่มีใครได้เห็นที่มาของเสียงทันไดที่เสียงนั้นดังขึ้นมาอีกผมก็รู้ทันทีเลยว่าเกิดเรื่องแล้วผมต้องขอบคุณกีฬาชนิดนี้มากๆเลยนะครับถ้าจะว่าไปแล้วเพราะพวกเราเล่นกีฬาที่ต้องใช้สมาธิและไหวพริบปฎิภานสูงมันจึงทำให้ผมมีสติอยู่ตรอดเวลาและเมื่อเสียงนั้นดังขึ้นเลื่อยๆผมก็รู้เลยว่าไม่ใช่เรื่องที่ใครจะมาล้อเล่นแล้วในเวลานี้ในตอนนั้นผมจำได้ว่าผม

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
กางร่มและแต่งตัวเพื่อที่จะกำลังบินแต่เมื่อเสียงนั้นดังขึ้นเลื่อยๆผมรีบปรดตัวเองออกจากฮานเน็ตทันทีและพยามวิ่งไปกับน้องเขยมองหาที่มาของเสียงนั้นแต่ก็ไม่เห็นขนะที่ผมวิ่งไปนั้นผมเอามือล้วงกระเป๋าเพื่อที่จะเอาโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าและพยายามถอดรองเท้าไปด้วยจนตัวผมเองก็ไม่รู้ตัวว่าผมทำแบบนั้นทำไมเพราะตอนนั้นอะไรๆก็ดูเหมือนว่ามันเร็วไปหมดผมแทบจำอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำรู้อย่างเดียวว่าต้องเอาทุกอย่างออกจากตัวไปให้หมดและรีบหาที่มาของ


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เสียงให้เร็วที่สุดผมวิ่งไปอย่างทุรักทุแรมากเพราะต้องถอดรองเท้าไปด้วยจนตัวผมและน้องเขยวิ่งกันมาถึงชาดหาดทันไดนั้นเองผมก็เจอที่มาของเสียงขอความช่วยหลือและในตอนนั้นก็เห็นเพื่อนๆชาวร่มร่อนเริ่มทยอยออกมารวมตัวกันที่ชาดหาดเหมือนกันและรู้ไหมครับตอนนั้นผมคิดอะไรเมื่อผมเห็นที่มาของเสียงนั้นผมคิดทันทีเลยว่านี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแล้วเพราะผมเห็นสีหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งกำลังร้องไห้อย่างขาดสติเสมือนว่าหัวใจของเขาจะสรายสะไห้ได้จนผมมา

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
รู้ทีหลังหลังว่าผู้หญิงคนนั้นก็คือแม่ของคนที่กำลังจมน้ำอยู่นั่นเองเมื่อผมเห็นเช่นนั้นผมไม่รอรีเหมือนราวกับว่ามันมีพลังมาจากที่ไหนผมก็ไม่รู้ผมรีบวิ่งวิ่งลงไปในทะเลทันทีพร้อมกับน้องเขยและก็แม่ของเค้าตอนนั้นผมวิ่งนำหน้าโดยไม่ได้คำนึงถึงใครเลยว่าจะตามมาหรือไม่รู้อย่างเดียวว่ามีคนตามลงมาด้วยเชื่อไหมครับขนะที่ผมวิ่งลงไปในทะเลนั้นผมยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าคนจมน้ำอยู่ที่ไหนเห็นแต่แม่เขาชี้ๆๆๆไปทางโน้นซึ่งทางที่แม่เขาชี้ไปนั้นมันลึกมากๆประจวบกับช่วง

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ที่เกิดเหตุเป็นช่วงมอละสุมพอดีซึ่งคลื่นในตอนนั้นสูงและแรงมากแต่แปลกที่ผมไม่มีความกลัวเลยมีสติตรอดรีบว่ายน้ำออกไปตรงที่จุดเกิดเหตุที่แม่เค้าชี้ไปในตอนนั้นมันรู้สึกว่าอะไรมันเร็วไปหมดเลยครับผมจำได้ทุกอย่างผมเห็นเพื่อนๆพี่ๆและคนจำนวนมากมารวมตัวกันที่ชาดหาดเสียงดังระงมกันไปหมดมีแต่เสียงตะโกนดังเซนแซ่จับใจความไม่ได้รู้แต่ว่าพวกเขากำลังชี้และเอาใจช่วยผมอยู่เชื่อไหมครับในตอนนั้นผมไม่รู้เอาพลังมาจากที่ไหนรู้อย่างเดียวว่าตอนที่ว่ายน้ำ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
สู้กับคลื่นลื่อนลมนั้นมันไม่เหนื่อยเลยเมือผมเห็นเพื่อนๆให้กำลังใจเช่นนั้นแล้วก็ยิ่งมีแรงฮึดไปใหญ่จนลืมหันไปมองดูว่ามีใครตามว่ายน้ำตามมาข้างหลังบ้างจนผมนึกแอะใจเลยหันกับไปดูผมก็เห็นแม่ของเขาร้องไห้ไปด้วยว่ายน้ำฝ่าคลื่นไปด้วยตอนนั้นผมจำสีหน้าของแม่เค้้าได้ไม่มีลืมผมพึ่งเคยเห็นคนที่หัวใจสรายต่อหน้าต่อตาผมก็ครั้งนี้นี่เองน่าสงสารมากครับผมไม่เคยลืมและขนะที่ผมกำลังเห็นแม่ของเขาว่ายน้ำอยู่นั้นก็เกิดเหตุที่ไม่คาดคิดขึ้นปรากฎว่าผู้หญิงคนนั้นเป็น

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ลมขนะว่ายน้ำตอนนั้นผมรู้สึกว่ามันโกราหนไปหมดพอผมเห็นอย่างนั้นผมก็จะรีบว่ายกลับไปช่วยแต่ใจใจก็นึกว่าจะช่วยยังไงเพราะแม่เขานั้นตัวใหญ่และน้ำนักมากถ้าให้ผมกะก็น่าจะประมาน110กิโลระครับเพราะตัวแม่เขาใหญ่มากอีกใจก็คิดว่าและอีกคนละโชคดีมากๆที่น้องเขยผมว่ายน้ำออกมาด้วยจึงเลยปล่อยให้เป็นหน้าที่ของน้องเขยผมและเมื่อผมตั้งสติได้อีกครั้งผมก็รีบว่ายใหญ่เลยเชื่อไหมครับขนะที่ผมว่ายไปนั้นผมยังเห็นคนที่คุณแม่เขาชี้ไปเลยครับเพราะคลื่นทะเลในตอน

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
นั้นมันสูงมากผมรู้อย่างเดียวว่าผมต้องไปผมต้องไปเท่านั้นและทันไดนั้นเองผมต้องแปลกใจเป็นอย่างมากเพราะผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งเขาว่ายน้ำเสมือนว่าเขาวิ่งบนผิมน้ำได้เลยครับเร็วมากใช่ครับผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งว่ายน้ำลงมาช่วยเหมือนกันในตอนนั้นในความคิดของผมมันเร็วมากเลยครับผมกับคิดอย่างตลกๆว่าคนอะไรก้าวขายังกะผีเปรตเขาวิ่งเร็วมากครับเพราะในน้ำมันจะมีบางช่วงที่มีคลื่นซัดมามันก็จะลึกมากแต่พอคลื่อนผ่านไปเราก็พอที่จะยืนว่ายไปได้ก็

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ประมาณหน้าอกเห็นจะได้แต่ผมแปลกใจจริงๆว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใครในตอนนั้นผมดีใจมากที่มีคนกล้าที่จะว่ายน้ำออกมาช่วยอีกคนหนึ่งแต่ผมต้องยอมรับพี่เขาคนนั้นกล้าจริงๆครับผมว่าผมเร็วแล้วยังไม่ได้ครึ่งของพี่คนนั้นเลยจนพี่เขาไปถึงตัวเด็กก่อนตอนแรกผมก็ไม่เห็นตัวเด็กหลอกครับคลื่อนมันสูงมากจนพี่คนนั้นเขาอุ้มเด็กคนนั้นขึ้นมาและตอนนั้นนั่นเองผมก็เห็นเด็กอีกคนที่กำลังจมเเหล่ไม่จมแหล่ว่ายผุบๆโผ่ๆอยู่ไกล้ๆกันรู้สึกว่าจะเป็นเด็กผู้ชายแต่พี่คนนั้นเขา

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เลือกช่วยเด็กที่ช่วยหลื่อตัวเองไม่ได้อีกคนก่อนซึ่งเป็นเด็กผู้หญิงเพราะตอนที่ผมว่ายไปหาพี่เขานั้นผมเห็นเด็กคนหนึ่งกำลังถูกคลื่นซัดจมไปกับกระแสคลื่นแต่เด็กผู้ชายพอว่ายน้ำได้แต่เด็กผู้หญิงคนนั้นจมไปกับกระแสเคลื่นเพราะผมเห็นบางช่วงที่เคลื่นซัดเด็กจะลอยขึ้นมาจนผมมองแล้วว่าเด็กผู้ชายเขาว่ายออกมาจากจุดที่ลึกได้แล้วจนน้องเขายืนได้ซึ่งนั่นก็หมายถึงว่าปรอดภัยแต่ที่น่าเป็นห่วงก็คือเด็กผู้หญิงผมเห็นพี่คนนั้นเขารีบอุ้มเด็กขึ้นมาทันทีที่ถึงตัวส่วนตัวผมห่างจาก

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เขาประมาณ3เมตรและทันไดนั้นเองภายในจิตผมก็คิดขึ้นว่าพี่เขาทำผิดวิธีแล้วมันคิดขึ้นมาเองทั้งๆที่ผมก็ยังไม่รู้ว่าจะช่วยเด็กอย่างไงเลยในตอนนั้นพอผมถึงตัวพี่เขาผมก็พูดออกไปเลยในทันทีว่าพี่เอาเด็กมาพี่เอาเด็กมาให้ผมรู้ไหมครับว่าในตอนนั้นผมคิดอะไรอยู่ผมผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมจะช่วยเด็กอย่างไงในตอนนั้นผมรู้อย่างเดียวว่าพี่ต้องเอาเด็กมาให้ผมและทันไดนั้นเองพี่คนนั้นก็รีบส่งเด็กคนนั้นมาให้ผมพร้อมๆกับสีหน้าที่ผมเห็นได้ชัดว่าพี่คนนั้นเขาตกใจจนเค้าทำ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
อะไรไม่ถูกผมก็ตกใจเหมือนกันในตอนนั้นเพราะเมื่อพี่เค้าส่งเด็กมาให้ผมแล้วสิ่งแรกที่ผมเห็นก็คือในหน้าของน้องเขาเขียวคล้ำเป็นครั้งแรกที่ผมไกล้ชิดกับคนจมน้ำและก็ดูเหมือนว่าน้องเขาไม่หายใจแล้วผมรู้สึกกลัวนิดๆทั้งๆที่ผมก็เคยอยู่ไกล้คนตายตอนที่เกิดซึนามิเพราะผมก็เป็นคนหนึ่งที่ไปช่วยกู้ซพผู้ตายและอยู่กับซพที่วัดย่านยาวตัวน้องเขาในตอนนี้แข็งพร้อมกับอาการแกรงไปทั้งตัวและที่ผมเห็นที่จมูกมีฟองอากาศค้นปัดทั้งสองรูจมูกและก็ปากมันทำให้ผมรู้ทัดทีว่า

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เด็กคนนี้ตายแล้วเพราะฟองที่อยู่ปายจมูกนั้นไม่มีทีท่าจะดูหมือนคนหายใจเลยมันเร็วมากครับในเวลานั้นผมรู้อย่างเดียวในเสี้ยววินาทีนั้นผมต้องพาเด็กขึ้นฝั่งให้เร็วที่สุดผมรีบอุ้มเด็กพาดขึ้นไปบนไหล่ผมทันทีพร้อมๆกับอีกมือรีบว่ายเข้ามาฝั่งนับว่ายังโชคดีเหมือนกันในเวลานั้นที่มีบางช่วงที่ยังพอให้ผมหยั่งเท้าตัวเองถึงพื้นทรายได้จึงค่อยๆพยุงร่างของผมและน้องเขาค่อยๆว่ายเพื่อที่จะมาที่ฟั่งได้และทัดไดนั้นผมก็หลือบตาไปเห็นผู้คนมาจากที่ไหนนักไม่รู้มากมายเต็มไป

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
หมดต่างคนต่างร้องตะโกนขวักมือร้องตะโกนเรียกเสียงดังระงงไปหมดแต่ผมต้องแปลกใจที่ีมีแต่คนร้องเรียกแต่ไหม่เห็นลงมาช่วยผมเลยได้ยินแต่ว่าเก่งเร็วเก่งเร็วในตอนนั้นและก็แปลกอีกอย่างตอนที่ผมว่ายน้ำลงไปช่วยเด็กนั้นผมไม่รู้ว่าผมเอาเรียวแรงมาจากที่ไหนเพราะผมไม่รู่สึกเหนื่อยเลยทั้งๆที่ว่ายออกไปก็ไกลแถมคลื่นก็ยังสูงแต่พอผมหันไปเห็นผู้คนมากมายบนฝั่งร้องเรียกพร้อมกับคิดไปว่าทำไมไม่มีใครลงมาช่วยเราเลยทันไดนั้นเองเรี่ยวเเรงของผม

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
มันหมดไปเฉยๆๆเลยขาของผมมันอ่อนลงไปเดื้อๆสะอย่างนั้นจนเข่าผมถึงพื้นทรายดูเหมือนว่าผมกำลังจะจมน้ำไปกับน้องเขาเลยในเวลานั้นพยามยามเท่าไหร่ก็ลุกไม่ขึ้นหลายต่อหลายครั้งมันหมดไปเฉยๆเอาสะอย่างนั้นตอนนี้ผมรวมรวมสติอีกครั้งสูดลมหายใจเขาปอดให้ลึกๆและมากที่สุดเพราะว่ามีบางช่วงที่กระแสคลื่นมันสูงผมต้องจมอยู่ใต้คลื่นทันไดนั้นผมก็รู้สึกว่าและน้องเขาระเขาจะจบด้วยผมก็พยายามชูน้องเขาขึ้นสูงๆเพื่อไม่ให้จมน้ำอีกตอนนั้นอะไรๆมันเร็วมากผม

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
รีบตั้งสติและผมก็พูดกับตัวเองว่าผมยอมไม่ได้ผมยอมไม่ได้แค่นี้ครับที่มันกล้องอยู่ในใจผมจนผมกลั้นใจรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเพราะผมรู้ว่าถ้าผมไม่ทำอะไรสักอย่างผมต้องแย่แน่ๆผมได้แต่ผุบๆโผ่ๆเห็นคนเต็มชายหาดโบกไม้โบกมือเหมือนกับจะชูมือมาให้ผมจับเพื่อที่จะช่วยแต่ผมทำอะไรไม่ได้เพราะในมือผมชับเด็กไว้น่าแปลกนะครับตอนที่ผมหมดแรงหลืออีกประมาณน่าจะสัก5-6เมตรเห็นจะได้ผมก็จะถึงฝั่งแล้วแต่ไม่รู้ว่าเรี่ยวแรงของผมมันหายไปไหนหมดเมื่อผมตั้ง

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
สติดีแล้วผมก็นำร่างเด็กคนนั้นฝ่าคลื่นมาจนถึงฟั่งได้เป็นผลสำเหร็จพร้อมกับเสียงที่ดังสนั่นหวั่นไหวทั่วชายหาดผมไม่รู่ว่าผู้คนมากมายมาจากไหนผมรู้อย่างเดียวว่าผมต้องช่วยเด็กให้ได้พร้อมกับเสียงที่ดังจับใจความไม่ได้ของผู้คนที่มามุงดูจนมีเสียงหนึ่งดังขึ้น"โอ้ยตายแล้วเด็กตายแล้ว"เท่านั้นเองครับผู้คที่มามุงดูในความรู้สึกของผมในตอนนั้นราวกับว่าพวกเค้าเห็นผีเพราะร่างเด็กคนนั้นแน่นิ่งไม่มีทีท่าว่าจะตอบสนองจากอาการไดๆที่ได้เห็นเลยผู้คนต่างเริ่มทยอยกันเดินจาก


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ออกไปผมมองไปรอบๆเห็นเช่นนั้นเสมือนเวลาได้หยุดลงราวกับเราหยุดวีดีโอที่เราเล่นผมรู้สึกว่าเวลานั้นมันยาวนานมากทั้งๆที่มันก็แป๊บเดียวเองที่ผมบอกอย่างนี้ก็เพราะผมรู้สึกว่าผมได้คิดอย่างมีสติว่าผมจะช่วยชีวิตน้องเขาอย่างไงทั้งๆที่คนทั้งหลายต่างเดินหนีผมกับพูดกับตัวเองในใจว่าหยาบนิดนึงนะครับ"มึงอย่าตายต่อหน้ากูนะเว้ย"เรื่องจริงครับมันนึกของมันขึ้นมาเองและเมือ่ผมบอกตัวเองอย่างนั้นผมไม่รอเวลาให้มันฆ่าเด็กคนนี้แม้แต่วินานาเดียวผมรีบปั้มที่หัวใจเด็ก

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ทันทีขนะที่ผมปั้มที่หัวใจเด็กนั้นผมเห็นน้ำออกมาจากปากของเด็กแต่มันน้อยมากแถมไอ้ความคิดผมมันกลับคิดขึ้นมาเองโดยไม่ได้ตั้งใจ"ไม่เห็นหมือนในทีวีเลยว๊ะ"ตอนนั้นช่างดูอนระหม่านกันไปหมดผู้คนที่เริ่มเดินจากไปเริ่มกลับเข้ามามุงดูอีกเต็มไปหมดทุกคนต่างส่งเสียงเอาใจช่วยผมราวกับเชียบอลโลกอย่างไงอย่างั้นนั้นเลยแต่ผมไม่ได้สนใจเสียงนั้นเลยมีสติตรอดรู้อย่างเดียวว่าตายไม่ได้ไม่ให้ตายผมพยายามทำแบบเดิมๆสามถึงสี่ครั้งแต่ไม่เห็นเด็กจะมีทีท่าตอบสนองแต่

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
อย่างไรเลยจนเสียงที่ดังระงมก็ดังขึ้นที่ผมจับใจความว่าตายแล้วไม่รอดแล้วช่วยไม่ได้อะไรทำนองนี้รู้ไหมตอนนั้นผมก็รู้สึกสินหวังเลยเหมือนกันเพราะผมไม่เห็นเด็กเขาจะมีที่ท่าอะไรเลยในตอนนั้นผมหวังว่าจะปั้มหัวใจเพื่อให้น้ำมันออกมาแต่ก็เห็นออกแค่นิดเดียวไม่เหมือนในหนังสักนิดที่พระเอกปั้มหัวใจให้นังเอกอะไรทำน้องเนี้ยพอมาถึงตอนนี้ผู้คนทีี่่มามุงดูต่างแยกย้ายสรายตัวกันอย่างเห็นได้ชัดทันไดนั้นเองผมก็เหลือบตามองไปเห็นญาติพี่ข้องของเด็กคนนั้นราวๆประ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
มานสักห้าหกคนร้องล่ำไห้กันสนั่นหวั่นไหวบ้างก็นั่งเอามือเขี่ยดินเล่นราวกับคนขาดสติบ้างก็นอนคลุกกับพืนกลิ้งไปกลิ้งมาบางคนก็กอดกันร้องไห้แต่ที่น่าสรดใจก็คือผมเห็นแม่ของเขาที่น้องเขยผมช่วยขึ้นมามานอนอยู่ติดกันกับเด็กคนนั้นซึ่งเป็นลมอยู่มันช่างเป็นภาพที่สรดหดหู่ใจมากในเวลานั้นผู้คนต่างวิพากวิจานกันต่างๆน่าเต็มไปหมดส่วนผมก็รวบรวมสติว่าจะช่วยน้องเค้าอย่างไงดีในขนะนั้นนั่นเองมีเสียงๆหนึ่งดังก้องขึ้นมาราวกับปาฎิหารเขาตะโกนบอกผมว่า 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"เก่งฝายปอดเลยเก่งผายปอดเลย"ผมยังจำเสียงนั้นไม่เคยลืมและก็ไม่มีวันลืมด้วยพราะถ้าไม่ใช่เสียงนั้นเรื่องดีๆก็จะไม่เกิดในวันนี้เมื่อสิ้นเสียงนั้นลงผมก็ได้สติขึ้นมาในทันที"อ้อจริงด้วย"ผมนึกในใจเช่นนั้นแต่สิ่งที่ผมนึกตามมาก็คือและใครระจะทำใคระเสียงกล้องอยู่ในหัวพร้อมๆกับผมเงือยหน้าขึ้นไปหาที่มาของเสียงนั้นแต่ผมก็ไม่รู้ว่าใครเพราะตอนนั้นมันฉุกรหุกมากผมพยามมองหาที่มาของเสียงนั้นเพื่อที่จะให้เค้าทำเพราะตัวผมเองต้องขอบอกก่อนเลยว่าผมก็ไม่เคยมีประสบการณ์

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ผายปอดคนจมน้ำมาก่อนเลยผมได้แต่คิดว่าคนที่พูดนั่นแหละเขาต้องทำได้แต่ผมก็ไม่เห็นมีใครที่จะมาอาสาในเรื่องนี้จนเหมือนมีเสียงดังกล้องขึ้นมาในหัวของผมว่า"เรานะแหละในเมื่อไม่มีใครเรานั่นแหละ"เหมือนกะว่าตอนนั้นมีเสียงใครมาพูดในหัวของผมเลยทีเดียวมันจึงทำให้ผมรู้แล้วระว่าคงไม่มีใครทำแน่คงต้องเป็นผมแล้วแต่ผมขอบอกจริงๆนะครับว่าผมไม่เคยมีประสบการณ์ทางด้านมีมาก่อนเลยและผมก็รู้ถ้าผมทำผิดพาดไปอะไรมันจะเกิดขึ้นแต่ในสถานการณ์เช่นนั้น

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ไม่มีเวลาที่จะให้คิดมากหรอกครับเพราะคนจมน้ำสมองอาจจะตายหากเกินกว่า 4 นาทีดังนั้นผมต้องรีบตัดสินใจอะไรสักอย่างรอช้าไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียวตอนนั้นผมจำใบหน้าของเด็กคนนั้นได้ไม่มีลืมเพราะใบหน้าของน้องเขาสิ่งที่ผมเห็นได้ชัดก็คือมีฟองอากาศมาปิดจมูกทั้งสองข้างในตามีฟองอากาศด้วยทุกวันนี้ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีแบบนั้นเฉอะแฉะทั้งดวงตาและที่สำคัญผมเห็นที่ปากของน้องเค้ามีน้ำสำรอกออกมาดูเหมือนอวกเพราะผมเห็นมีข้าวสุขไหล

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ออกมาพร้อมกับฟองๆด้วยคงเป็นตอนที่ผมปั้มหัวใจในตอนแรกรู้ไหมครับพอมาถึงตอนนี้ไอ้ความคิดที่ว่าเรานั่นแหละที่ต้องทำคือผายปอดน้องเค้ามันไม่อยากทำเลยครับคงทราบครับผมคิดว่าถ้าคุณอ่านบทความนี้แล้วลองนึกภาพไปด้วยแล้วคงนึกออกนะครับว่าผมจะรู้สึกเช่นไรแน่นอนครับผมยังไม่อยากทานโจ๊กตอนนี้แน่แต่ผมเงือยหน้าขึ้นทีไรผมก็ไม่เห็นใครจะมาอาสาทำเรื่องนี้แต่ถ้ามีคนมาอาสาผมจะรีบลุกไปโดยทันทีที่ผมคิดในเวลานั้นเอาระครับในเมื่อผมรู้แล้วว่า

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ต้องเป็นผมแน่ๆในเวลานนี้ผมจึงไม่รีรอเหมือนกะว่าผมนั้นเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านนี้อย่างไรอย่างนั้นเลยครับผมรีบเอามือจับในหน้าน้องเค้าเงือยขึ้นพร้อมกับอ้าปากน้องเขาให้อ้าออกแต่มันไม่อ้ามันแข็งมากคร้ายคนเกรงก้ามเนื้อแต่ตอนนั้นยังไงน้องเค้าก็ไม่มีทีท่าที่ที่จะตอบสนองเลยยังแน่นิ่งเหมือนเดิมจนผมเริ่มที่จะเอาริมฝีปากผมประกบกับปากน้องเขาผมต้องผงะทันทีเพราะโจ๊กเต็มปากน้องเขาเลยทีเดียวครับข้าวสุกเผอะไปหมดตามรำคอพร้อมกับน้ำลายแต่ตอนนั้นผมแอบคิดอีกแล้วครับมันอยู่ในใจ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ผมย้อนกับไปคิดในสมัยที่ผมได้บวชเรียนในพระพุธศาสนาตอนที่ผมทำสมาธิผมจำได้ว่าเมื่อเราทำสมาธิแล้วเราจะไม่คิดอะไรที่ไม่ดีหรือขยะแขยงอะไรแว๊บเดียวที่ผมคิดได้ผมรีบแยกจิตหรือแยกความคิดในทันทีเชื่อไหมครับมันได้ผลจริงๆครับผมไม่รู้สึกถึงความสกปกนั้นเลยทันทีที่ปากผมประกบกับน้องเ้ค้าผมพยายามจะเป่าลมของผมเองเข้าไปในตัวน้องเค้าให้มากที่สุดถึงผมจะไม่เคยมีประสบการณ์จริงๆแต่ผมก็เคยเห็นและก็เคยรู้วิธีประถมพยาบาลเกี่ยวกับคนจมน้ำมา

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
บ้างขนะที่ผมกำลังเป่าลมเข้าไปแทนที่น้ำที่อยู่ในปอดนั้นผมรู้สึกว่าผมเจ็บปอดมากๆอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเพราะอะไรรู้ไหมครับก็เพราะว่ามันไม่ต่างอะไรกับการที่เราเอามือปิดปากตัวเองและพยามเป่าลมออกเลยในขนะนั้นผมหวังว่าลมที่ผมเป่ามันจะเข้าไปแบบง่ายๆเหมือนในหนังระครทีวีแต่ไม่เลยเจ็บปอดแทบฉีกแต่ผมก็ทนเพราะว่ามีข่าวดีครับตั้งแต่ผมช่วยน้องเค้าขึ้นมาจนถึงตอนนี้ผมพึ่งเห็นน้องเค้าตอบสนองผมเป็นครั้งแรงถึงมันจะน้อยนิดก็ตามโดยการขยับปาก

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ของน้องเค้าที่มุมปากซึ่งผมรู้สึกได้โหยตอนนี้ระครับผมตื่นเต้นมากๆที่รู้ว่าน้องเค้ามีการตอบสนองแล้วราวกับผมรับรู้ความรู้สึกของน้องเค้าได้ว่า"พี่กำลังทำอะไรหนูพี่อย่าทำหนูอะไรทำนองนี้แหละครับ"ไม่ได้ทะลึ่งนะครับแต่มันรู้สึกอย่างนั้นจริงเวลานั้นซึ่งผมก็ไม่ยอมแพ้เพราะอาการที่น้องเค้าตอบสนองนั้นดูเหมือนว่าน้องเค้าไม่ต้องการให้ผมเป่าลมเข้าไปในตัวเค้าเพราะผมรู้สึกได้ว่าน้องเค้าพยามยามเป่าลมออกต้านกันกับผมโอโหยถึงตอนนี้นะครับปอดแทบฉีกจน

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ผมต้องเป่าสุดกำลังลมจึงผ่านเข้าไปได้ตอนนั้นผมตกใจเล็กน้อยได้แต่ถามตัวเองว่า"แล้วไงระแล้งไงระจะเกิดอะไรขึ้นต่อ"ได้แต่ถามตัวเองวกไปวนมาอยู่อย่างนั้นขนะที่ลมกำลังเข้าไปเสียงมันดังเหมือนกับว่าเอาขอนึกก่อนนะครับอ้อเหมือนกับที่เราเอาหลอดดูดน้ำโอเลี้ยงนะครับแต่เสียงไม่ได้เป็นเสียงที่เราดูดนะครับมันเป็นเสียงเป่านะครับอยากรู้ว่าเป็นอย่างไงก็ไปลองเอาหลอดเป่าใส่น้ำโอเลี้ยงดูนะครับพอผมได้ยินเช่นนั้นต่างก็ตื่นเต้นว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้เพราะ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เคยเห็นแต่พระเอกกับนางเอกเค้าทำกันในทีวีเดี๋ยวนางเอกก็ฟื้นป่าวๆๆๆเลยระครับไม่เป็นอย่างนั้นเลยเมื่อลมเข้าไปในปอดเธอแล้วผมก็ใส่แบบสุดๆคือหมดลมเลยระครับเมื่อถึงตอนนี้ผมรู้เลยว่ามันตาผมแล้วที่จะเอาอากาศเข้าปอดบ้างผมก็รีบชักปากผมออกทันทีและก็หวังลึกๆว่าเดี๋ยวก็เหมือนในหนังนางเอกฟื้นป่าวเลยครับพอผมชักปากออกแล้วดูเหมือนจะได้ผลเหมือนกันนะครับจากอาการเด็กที่แน่นิ่งไม่ตอบสนองเลยทันทีจากหลายนาทีกับที่เด็กเขานอนให้ผม

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ผายปอดเธออยู่นั้นกับลุกขึ้นนั่งได้เองอย่างน่าอัศจรรนย์พร้อมๆกับพ่นน้ำออกจากปากของเธอไกลมากๆเหมือนคนที่กำลังอวกแน่นอนครับเธอกำลังอวกนั่นเองครับโหพอถึงตอนนี้นะครับกลองเชียร์เพียบไม่รู้ว่ามาจากไหนกันนักต่างคนต่างช่วยเชียร์กันโกระหนได้ยินแต่ว่าเอาอีกเอาอีกแต่ไม่มีใครคิดจะถามน้องเค้าสักคำว่าอยากให้ทำอีกป่าวแต่ถึงไม่มีใครตะโกนอย่างนั้นมันก็ต้องตกเป็นหน้าที่ของผมอยู่ดีระครับก็เพราะว่าขนะที่ทุกคนกำลังดีใจอยู่นั้นดูเหมือนว่านางเอกของ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
พวกเราจะฟื้นแล้วใช่ไหมครับแต่ป่าวเลยหาได้เป็นเช่นนั้นไม่เธออวกออกมาอย่างเเรงพร้อมกับน้ำกระจายเต็มไปหมด
พอสุดแรงดูเหมือนผมจะเห็นเธอสูดลมหายใจเข้าไปได้สักสองเฮือกเพราะผมเห็นเธอมีอาการตอบสนองด้วยการสูดลมหายใจเฮือกๆในเวลานั้นทุกคนต่างเห็นพร้อมกันแต่เมื่อเธอหายใจได้แล้วกับเห็นเธอหายใจได้แค่สองเฮือกเท่านั้นและเธอก็แน่นิ่งไปอีกเสียงทุกคนต่างร้องตะโกนให้ผมเอาอีกผมก็เริ่มบันแลงรักเอ้ยไม่ใช่ช่วยชีวิตเธออีกครั้งครับครั้งนี้ผมรู้สึกได้

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ว่าเธอมีอาการตอบสนองมากขึ่นยิ่งกว่าเดิมพอตอนนี้ผมดีใจมากครับถึงแม้เธอจะสูดลมหายใจไปได้แค่สองเฮือกของเธอนั่นหมายความว่ามันจะไม่ใจเฮือกสุดท้ายในชีวิตเทอผมจึงพยามยามเป็นครั้งที่สองแต่ดูว่าเธอจะมีท่าทีที่ตอบสนองยากยิ่งขึ้นไปกว่าเดิมผมก็ไม่ยอมแพ้ครับผมทำเหมือนเช่นเดิมแต่ยากกว่าเดิมมากตอนนี้รู้สึกเจ็บที่ปอดตัวเองมากเลยครับคงเป็นเพราะว่าได้ทำไปแล้วครั้งนึงแต่อย่างไรเธอก็ต้องยอมผมต่อหน้าผู้คนมากมายเหมือนเช่นเดิมครับด้วยแรง

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
หื่นเอ้ยแรงฮึดผมใส่ลมเต็มที่เหมือนเช่นเดิมเธอลุกนั่งเองโดยอัตโนมัติแต่ครั้งนี้ผมรู้สังเกตุเห็นว่าน้ำที่อยู่ในปอดของเธอนั้นจะออกมามากเป็นพิเศษเลยครับจนผมสังเกตุเห็นนางเอกของผมสูดลมเข้าไปในปอดได้หลายเฮือกเลยทีเดียวพร้อมๆกับเสียงที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปหมดกองเชียร์นะครับทุกคนต่างดีใจรวมถึงญาติๆพี่น้องของเขาที่ดูเหมือนว่าจะเป็นคนไร้สติก็ได้สติกลับคืนมาผมดีใจมากครับเมื่อเหลือบตามองไปเห็นภาพเช่นนั้นทุกคนต่างมามุงดูก็ตบมือกันสนั่นหวั่น

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ไหวยังกะว่าดูเกมโชว์นะครับมาถึงตอนนี้ผมรู้สึกดีมากเลยครับที่มีผู้คนตบมือให้กับผมและต่างก็ชื่มชมผมและดูว่าเรื่องมันจะจบเช่นนี้ใช่ไหมครับป่าวเลยครับเมื่อนางเอกของผมเธอฟื้นแล้วแต่ก็ฟื้นได้ไม่นานนักผมเห็นเธอหายใจเข้าไปไปไม่กี่ครั้งเพราะตอนนั้นผมนั่งมองเธออยู่ตรอดอาการที่ผมเห็นก็คือเธอเริ่มที่จะลืมตาและกระพิบตาได้แล้วและมีการหายใจได้ระยะหนึ่งและดูเหมือนว่าเธองงๆนะครับเพราะคนที่มามุงดูและเสียงนั่นพอสักพักไม่นานนักนะครับเธอก็แน่นิ่งหลับคอพับลงไปอีกพอตอนนี้

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ระครับเหตุการณ์มันเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาอีกแล้วในทันทีผู้คนที่กำลังดีใจอยู่นั้นต่างร้องดังระงบกันไปหมดทั้งคนดูผู้มามุงและญาติๆของเธอแน่นอนครับผมรวบรวมสติว่าจะทำอะไรก่อนอะไรหลังดีผมเริ่มจากปั้มหัวใจเธอก่อนครับแต่ผมเห็นแล้วว่าไม่ได้ผลแน่ๆแพราะเธอแน่นิ่งนอนลงไปกองกับพื้นและขนะที่ผมปั้มหัวใจนั้นเธอไม่ตอบสนองอาการไดๆเลยมีแต่เพียงน้ำออกจากปากเธอนิดหน่อยเท่านั้นผมเลยตัดสินใจผายปอดเทอเป็นครั้งที่สามครับครั้งนี้ผมยิ่งรู้สึกว่าเทอพยายามต่อต้านผม

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เป็นอย่างมากผมรู้สึกว่าเธอไม่ยอมให้ผมผายปอดเธออีกแล้วผมสังเกตุอย่างนี้ครับจากอาการที่เธอเป่าลมต้านขนะที่ผมกำลังจะช่วยชีวิตเธอโดยการเป่าลมเข้าปอดของเธอนั้นเธอพยายามที่จะดิ้นและมีอาการเหมือนกับว่าไม่ชอบและไม่อยากให้ทำแบบนี้อีกแล้วผมก็รู้สึกไม่ดีนะครับที่ทำแบบนี้แต่มันเป็นวิธีเดียวเท่านั้นที่จะช่วยชีวิตของเธอในครั้งนี้ได้ทุกคนต่างมาห้อมล้อมกันแยอะขึ้นไปกว่าเดิมพร้อมกับเสียงวิพากวิจารจนจับใจความไม่ได้แต่เท่าที่ผมรู้สึกได้ทุกคนกำลัง

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เอาใจช่วยผมให้ช่วยเธอให้ได้ครับและเมือผมเห็นแล้วว่าเธอไม่ยอมผมก็พยามเป่าลมเข้าไปอย่าสุดชีวิตครั้งนี้ขอบอกว่าทอรมารมากครับผมปวดปอดไปหมดเลยจนความคิดมันเว็บขึ้นมาว่าผมจะทำต่อไปไม่ไหวแล้วแต่ไม่ครับผมยังไม่ยอมแพ้และผมก็พยามยามต่อไปจนในที่สุดลมก็เข้าไปในปอดเสียงดังปุ๋มๆๆๆๆๆแปลกดีนะครับและเมื่อเสียงนี้ดังขึ้นผมรู้ทันทีว่าผมทำสำเหร็จเป็นครั้งที่สามและก็แน่นอนครับเธอฟื้นและลุกขึ้นนั่งเป็นครั้งที่สามพร้อมกับพ่นน้ำราวกับในระครทีวีทุกคนต่างแฮโลกันรั่นอีกครั้งแต่

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ผมสิครับชักไม่แน่ใจแล้วว่าเธอจะหลับไปอีกหรือป่าวผมมองดูเธออย่างไม่ครายสายตาผมเห็นเธอหายใจได้มากขึ้นกว่าทุกๆครั้งที่ผ่านมาและก็นานกว่าเดิมมากผมสังเกตูเธอเริ่มรวบรวมสติสัมประชัญญะเธอเริ่มที่จะทำในสิ่งที่ทุกๆคนอยากจะเห็นและแม้แต่ตัวผมเองก็อยากเห็นเช่นเดียวกันเธอเริ่มจะพูดในครั้งแรกจากหลายๆนาทีที่เธอหมดสติไปทุกคนในตอนนั้นรู้ในทันทีเลยว่าเธอรอดแล้วเพราะผมได้ยินเสียงผู้คนต่างตะโกนว่ารอดแล้วรอดแล้วพร้อมกับเสียงตบมือดั่ง

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
สนั่นไปทั่วบริเวณชายหาดรู้สึกว่าทุกคนจะเบาใจในเรื่องนี้แล้วแต่ผมยังครับทันไดนั้นเองผมก็ตะโกนขึ้นมาว่าไปโรงพยาบาลไม่ได้ต้องไปโรงพยาบาลเพราะเธอขาดสติไปนานยังไงก็ต้องไปโรงพยาบาลเพื่อให้คุณหมอได้เช็คให้แน่ใจนั่นแหละผมถึงจะเบาใจและแน่นอนครับครั้งนี้เธอก็ได้ฟื้นขึ้นมาจริงๆมันเป็นภาพที่อัศจรรย์มากๆในชีวิตของผมและเป็นสิ่งที่ผมภาคภูมิใจมากเป็นที่สุดนั่นก็คือเพื่อนๆในสังคมร่มร่อนต่างให้เกรียรติผมยืมล้อมรอบตัวผมแล้วร่วมกันตบมือให้

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
กับผมมันทำให้ผมรู้จักคำว่าเพื่อนจริงๆก็วันนี้แหละครับผมต้องขอขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์วันนั้นด้วยถ้าไม่มีพวกเขาเด็กคนนี้คงไม่รอดอย่างแน่นอนครับเพราะเสียงๆนั้นที่ดังมาในกลุ่มของเพื่อนๆชาวร่มร่อนผมก็ยังไม่รู้เลยครับว่าเป็นเสียงใครเพราะถ้าไม่มีเสียงที่ตะโกด"ให้ผมผายปอดผมก็ไม่รู้เลยว่าผมจะมีสติคิดได้ทันเวลาหรือป่าวสามาตรติดตามเพื่อนๆของผมได้ที่ .ThaiParaMotor.ครับสรุปกันเลยระกันนะครับบทความนี้ผมต้องการให้เป็นความรู้กับ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ผู้คนทั่วไปเพราะไม่มีใครทราบหรือรู้หรอกครับว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นกับใครบ้างจึงอยากแบ่งปัญไว้เพื่อให้รู้ถึงวิธีการช่วยหลือผู้ประสบภัยทางน้ำจากประสบการจริงของผมเองถึงผมรู้ดีว่าวิธีที่ผมช่วยชีวิตเด็กจมน้ำคนนั้นมันอาจจะไม่ใช่วิธีที่ถูกต้อง100%แต่ผมเชื่อว่าไม่ว่าใครตกอยู่ในสถานการณ์อย่างผมก็ต้องทำเช่นเดียวกับผมถึงแม้ว่าเราจะไม่เคยทำในเรื่องนั้นมาก่อนแต่ก็ยังดีกว่าเราไม่ทำอะไรเลยและที่ผมสามาตรช่วยเด็กคนนั้นได้ไม่ใช่ว่าเพราะผมเก่งสมชื่อ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
หรอกครับแต่เป็นเพราะว่าผมเคยเห็นในทีวีและอบรมในเรื่องนี้มาบ้างเพียงแต่ไม่เคยทดลองกับคนจริงๆบทความนี้ผมจึงหวังว่าน่าจะมีประโยดจึงมารวบรวมให้เพื่อนๆเพราะมีคนถามผมมากมายในเรื่องนี้สุดท้ายหากท่านไดเคยมีประสบการณ์หรือมีความรู้ขอความกรุณาช่วยแบ่งปัญในกล่องความคิดเห็นได้เลยครับจะขอบพระคุณเป็นอย่างมากเพราะถ้าไม่มีใครนำความรู้แบบนี้มาให้ผมในครั้งมันคนไม่เกิดเรื่องดีๆแบบนี้ขอบคุณครับที่สระเวลาอ่านบทความนี้สวัสดี

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------














    



        kengglider

        
อาจารย์ฝึกสอนกีฬาทางอากาศจันทบุรี

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Thaiparaglider | Thaiparagliding | kengglider